TV-Media 

Interview LIBELLE

“De artsen waren tien minuten met mij bezig toen ik alarmbellen hoorde. Ik lag in het ziekenhuis voor een medisch onderzoek, dat had ik als hartpatiënt al vaker gehad. Ze sporen dan de vernauwingen op in de bloedvaten rondom het hart. Ik kreeg enorme pijn op mijn borst en zag de paniek bij de artsen. Daarna voelde ik de kracht in mijn lichaam wegtrekken, alsof ik geen armen en benen meer had. En daarna een ongelofelijke, zaligmakende rust. ‘Dit is het dan’ flitste er door me heen.

Ik gleed in een grote tunnel, er waren allerlei hele mooie, zachte kleuren. Wat ik toen ervaarde was zó overweldigend, zó veel liefde, teveel om te bevatten. Een heel andere liefde dan ik ooit op aarde ervaren had. Aan het einde van de tunnel was er een helder, wit licht. Dat sprankelde door mij heen, als een soort lichtdruppels. Ik werd er naar toe getrokken, maar voordat ik het kon aanraken hoorde ik een heldere stem: ‘Die onvoorwaardelijke liefde die je hier voelt, moet je op aarde doorgeven.’ En bam! toen lag ik weer op de operatiekamer.

Later hoorde ik dat ik een hartstilstand had gekregen door een fout van de arts. Ik werd gereanimeerd, maar was heel boos: ‘Had me op die fijne plek gelaten!’ Achteraf voelde ik me daar schuldig over naar mijn kinderen en dierbaren. Mijn leven was gered, waarom was ik daar boos om? Ik ben een gelukkig mens, heb een mooi leven. Ik zou wel honderd willen worden. Maar deze ervaring was voor mij het allermooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.

Mijn lichaam had een grote klap gekregen na die hartstilstand, ik moest twaalf weken revalideren. Ook kwamen alle prikkels heel hard binnen: geluiden, mensen, televisie, geuren. En er gebeurden vreemde dingen. Op een nacht ging ik naar de wc. De badkamer was donker, maar ineens zag ik mijn overleden oma zitten, met een lichtblauw licht om haar heen. Ze lachte heel liefdevol naar me. In paniek maakte ik mijn man wakker, hij ging kijken, maar zag niks. Ik dacht dat ik gek werd. Later sprak ik daarover met iemand van het revalidatieteam. Zij zei: ‘Catja, wat jij omschrijft klinkt heel erg als een bijna-doodervaring.’ Ik had er nog nooit van gehoord. Mijn man heeft het gegoogled en toen lazen we over al die dingen, die ik zelf ook had meegemaakt. Dat was heel geruststellend, andere mensen hadden dit ook ervaren. Ik was ook heel blij met de steun van mijn man. Een jaar later gingen we naar een lezing van Pim van Lommel, een beroemde cardioloog die uitgebreid onderzoek naar bijna-doodervaringen had gedaan. Al die verhalen van anderen, het bracht me zoveel herkenning.

Mijn leven is heel erg veranderd. Ik voel rust, het vertrouwen dat iets weer goed komt, geen boosheid meer. Ik ben geen seconde meer bang geweest voor de dood. Als een dierbare van mij overlijdt, ben ik net zo verdrietig als een ander, maar ik weet ook dat ze in een liefdevolle omgeving komen. Sinds mijn bijna-doodervaring, nu elf jaar geleden, heb ik ervaringen die ik voorheen nooit had. Ik krijg beelden en woorden door over andere mensen of situaties, bijvoorbeeld als ik met iemand in gesprek ben of aan iemand denk. Ik ben een heel nuchter en aards mens ben, wat moest ik daarmee? Op een gegeven moment vroeg ik aan bekenden of ik die schouwingen, zoals ik ze noem, aan hen mocht doorgeven. De meesten waren wel nieuwsgierig. En nadien zeiden ze: ‘Maar dat kan jij helemaal niet weten!’ Soms ging het om luchtige zaken, soms wel zwaarder. Het heeft jaren geduurd voordat ik voelde: ik moet daar iets mee. Ik kreeg gaandeweg het vertrouwen dat die schouwingen betekenis hebben voor anderen. Ik voel een diepere laag bij mensen, die krijg ik heel helder te zien. Mensen snappen vaak hun eigen patronen en gedrag niet. Doordat ik die diepere, onbewuste laag voor hen naar boven kan halen, snappen ze hun eigen gedrag. Ik kan hen leren met liefde en zachtheid naar zichzelf te kijken, dat kan veel veranderen. Nu heb ik een eigen praktijk als spiritueel coach en kan ik de liefde, die ik tijdens de bijna-doodervaring heb ervaren, hier op aarde brengen. Zo zie ik dat.”